"Los van elke discussie over esthetiek is er één heel eenvoudige reden waarom ik muziek maak: zodat ik niet volwassen hoef te worden."
Over de docent
Toen ik elf jaar oud was, sloop ik, ondanks dat ik een jaar jonger was dan de toegestane minimumleeftijd, een sciencefictionfilm binnen die net was uitgekomen. Ik was razend benieuwd naar wat de prinses, de cowboy en de gouden robot op het grote scherm zouden beleven. De beroemde Fox Fanfare was net afgelopen toen een volledig georkestreerd akkoord in Bes majeur – als een muzikale jumpscare – door de bioscoopzaal knalde. Het drukte me diep in mijn stoel, gevolgd door muziek die ik nog nooit eerder had gehoord bij een verhaal over de ruimte.
Ik zong al vanaf jonge leeftijd en zette de verhalen die ik las in mijn hoofd op muziek. Maar door deze ervaring werd ik niet alleen een echte filmliefhebber; ik begon ook serieus na te denken over pianolessen en over het ontrafelen van het geheim achter dat indrukwekkende akkoord in Bes majeur.
Een tweede ervaring – toen ik voor het eerst Bachs Matthäus-Passion hoorde, op een cd die ik voor een prikkie uit de uitverkoopbak van een muziekwinkel had weten te bemachtigen, zonder te weten wat ik voor dat kleine bedrag kon verwachten – liet me niet alleen overweldigd en diep onder de indruk achter, maar bracht me ook enigszins in verwarring. De allesbepalende vraag was: kun je zoiets leren?
Heb ik het inmiddels geleerd?
Op dat moment besefte ik in ieder geval al dat dit werk misschien wel tot het grootste muzikale erfgoed van de mensheid behoort. Pas veel later, toen ik tijdens mijn studie harmonie en contrapunt meer inzicht kreeg in de theoretische verbanden, werd me duidelijk waarom.
Maar los van de vraag of ik ooit het mysterie achter dit en vele andere grote muziekwerken zal ontrafelen, is er één beslissing – misschien wel de moedigste van mijn leven – waar ik nooit spijt van heb gehad:
Me storten in het fascinerende en vervullende avontuur van verhalen vertellen met muziek!
