Xem maakt publicatie over opgroeien met meerdere nationaliteiten
Dit verhaal is eerder verschenen in Metropolis M en is geschreven door: Tessa Bourguignon (kunsthistoricus)
Hij noemt zichzelf geen standaard illustrator, wat ook direct blijkt uit het werk dat Xem Vermeij (student Illustration Design) toont. Op de muur zijn collages te zien, een mix van analoge en digitale foto’s verdeeld in negen hoofdstukken. Vermeij vertelt hoe hij in uiteenlopende media werkt, onder andere als theatermaker, regisseur en dichter, en daarbij steeds voor een andere vorm voor het vertellen van verhalen kiest. Aan het begin van zijn opleiding was hij vooral bezig met schrijven, wat zich later ontwikkelde tot poëzie en spoken word. Toen hij in zijn studie vastliep, greep hij terug naar collages, die hij al van jongs af aan maakte. Ook zijn eindexamenwerk 'Ik hoop dat jij mij vindt' is als een collage te zien; het bestaat uit stukjes die samen worden gebracht om een verhaal te vertellen.
Als zoon van een Nederlandse moeder en een afwezige Turkse vader worstelde hij met vragen rondom zijn identiteit. Na een reis naar Istanbul, maakte hij een serie zelfportretten waarin deze zoektocht naar zijn Turkse afkomst naar voren kwam. Daaruit ontstond de wens om dit verhaal te delen, maar het groter te maken dan zijn persoonlijke ervaring. Via zijn netwerk en open-calls vond hij een groep anderen met een enorme variëteit aan dubbele nationaliteiten en fotografeerde hen.
Waar het lijkt alsof het eindexamenwerk van Vermeij bestaat uit de foto’s op de muur, komt het eigenlijk samen in zijn publicatie met een groene omslag, dat op een tafeltje tegen de muur ligt. Naast de fotoseries bevat het ook zijn onderzoek naar hoe het is om op te groeien met verschillende nationaliteiten. Dit is ondersteund met quotes uit de interviews die hij met zijn modellen afnam en gedichten die hij schreef op basis daarvan. Hij hoopt dat uit de publicatie blijkt dat je als kind met meerdere nationaliteiten nooit alleen bent. Aan het eind van het boek is ook een fotoserie te zien waarin Vermeij zelf te zien is, geschoten door zijn moeder die ook fotograaf is. ‘Ik heb de ogen van mijn moeder’, zegt hij treffend.
