Eve tekende gezichtsloze vrouwenlichamen tot haar lichaam stop zei
Voor haar afstudeerproject aan de opleiding Fine Art van AKI ArtEZ Academie voor Art & Design vulde Eve Haberman een volledige ruimte met papier en houtskooltekeningen van vrouwelijke lichamen. Een week lang wilde ze er zoveel mogelijk tekenen. Niet onafgebroken, maar zo veel als haar lichaam toeliet. Met de installatie maakte ze haar dagelijkse tekenpraktijk onderdeel van de tentoonstelling en onderzocht ze de grenzen van haar eigen lichaam.
Een doorlopend onderzoek
Sinds 2024 werkt Eve aan een serie tekeningen waarin het vrouwelijke lichaam centraal staat. In haar werk onderzoekt ze hoe innerlijke pijn zich in het vrouwelijke lichaam kan vastzetten en fysieke sporen achterlaat.
De serie ontstond vanuit persoonlijke ervaringen. Haar artistieke praktijk werd een manier om trauma te verwerken. Sommige tekeningen zijn gebaseerd op haar eigen lichaam, andere ontstaan vanuit haar verbeelding. Ze laat zich inspireren door ervaringen die vaak verborgen blijven of over het hoofd worden gezien. Wat haar fascineert aan het vrouwelijke lichaam is hoeveel het gedurende een leven kan dragen en doormaken. Met haar werk wil ze fysieke sporen achterlaten van innerlijke ervaringen en van de onzichtbare strijd die mensen met zich meedragen.
Zonder gezicht
De lichamen die Eve tekent hebben bewust geen gezichten. Dat is niet alleen een conceptuele, maar ook een esthetische keuze. Ze wilde de tekeningen geen specifieke identiteit geven, ook niet die van haarzelf. Door de gezichten weg te laten, laat ze ruimte voor iedere vrouw, of ieder gendered persoon, om zich met het werk te verbinden.
Het proces als onderdeel van het werk
Het afstudeerproject was voor Eve ook een manier om terug te kijken op haar jaren aan AKI ArtEZ Academie voor Art & Design. Dag na dag werkte ze in haar studio aan tekeningen van lichamen. Door tijdens ArtEZ finals een week lang in de installatie te tekenen, maakte ze dat proces zichtbaar en gaf ze haar dagelijkse praktijk een performatief karakter. Het verloop van die week verraste haar. Ze maakte wel nieuwe tekeningen, maar volgde haar oorspronkelijke plan niet volledig. Nadat de muren met blanco papier waren bedekt, ervoer ze de ruimte als intimiderend en frustrerend. Daardoor bleek het moeilijker om vrij te werken dan ze vooraf had verwacht.
Een uitnodiging om stil te staan
Eve hoopt dat bezoekers haar werk niet alleen bekijken, maar ook fysiek ervaren. Door de grote schaal van de tekeningen wil ze de aanwezigheid van het lichaam voelbaar maken. Ze wil niet dat het werk te snel wordt bekeken, maar juist uitnodigen om langer stil te staan en je bewust te worden van je eigen gevoelens. Haar bedoeling is niet om één specifiek verhaal te vertellen, maar om ruimte te creëren voor innerlijke pijn en frustratie. Ze hoopt dat bezoekers gaan nadenken over het lichaam als iets dat wordt gevormd door wat het heeft meegemaakt en nog zal meemaken. Tijdens de ArtEZ finals sprak Eve met veel bezoekers. Vooral de persoonlijke verhalen die zij met haar deelden, waardeerde ze.
Hoewel haar tijd aan AKI ArtEZ Academie voor Art & Design is afgerond, gaat haar praktijk verder. In september opent bij B93, een kunstenaarsinitiatief en expositieruimte voor hedendaagse kunst in Enschede, haar eerste tentoonstelling als afgestudeerd kunstenaar. Voor Eve is dat de volgende stap in een onderzoek dat nog lang niet is afgerond.
Volg Eve
