Yara Vlasblom

Toen mijn moeder overleed, voelde ik de behoefte om mijn verdriet te uiten en de drang om verdriet, iets wat doorgaans tot het ‘privé’ wordt beperkt, toegankelijk en openbaar te maken. Ik vond begrip in films, gedichten en boeken, die mij enorm hebben gemotiveerd om met allerlei verschillende media te experimenteren om mijn gevoelens te doorgronden en na haar overlijden een band met mijn moeder te vinden. Dit alles heeft een plek gekregen in mijn installatie. Je wordt door de ruimte geleid, langs video’s en foto’s uit mijn kindertijd, gedichten, animaties, papieren sculpturen, cadeautjes, een tapijt en een jurk. Tijdens mijn onderzoek heb ik veel troost gevonden in de taoïstische traditie van het maken en verbranden van papieren sculpturen. Dit is een manier om dingen te schenken die iemand van wie je houdt in het hiernamaals nodig zou kunnen hebben. Terwijl je door de installatie loopt, onderzoek ik welke rol verbeelding kan spelen bij rouw. Ik vind troost in het zien van verloren dierbaren in de wind of in een vogel, en geef het vertellen van verhalen de kracht. Door deze verhalende verbeelding als waarheid te laten gelden, verzet ik me tegen het persoonlijke en praktische rouwproces waaraan de Nederlandse samenleving gewend is geraakt. 

Het werk is persoonlijk en een vorm van protest. Het komt voort uit het ongemakkelijke gevoel dat deze onderwijsinstelling bij mij heeft opgeroepen. Ik moest opmerkingen verdragen als dat delen van het werk ‘te sentimenteel’ zouden zijn, of dat onnodig benadrukt werd dat het werk niet goed genoeg was, maar alleen dankzij de uitzonderingen van ‘mijn situatie’ was goedgekeurd, wat ik als kleinerend en onattent ervoer. De titel ‘Ik vind het niet fijn om hier te zijn, blijf je bij me?’ is een uitdrukking van deze worsteling en een oproep aan mijn moeder om me te steunen.

Door verdriet in de openbare ruimte te brengen, nodig ik je uit om deel te nemen aan mijn verbeelding en herinneringen en waarde en troost te vinden in deze gedeelde ruimte van rouw en herdenking.