Tessa Schrama

"Ik weef mijzelf een cocon; elk stiksel houdt mij stevig vast, beschermt mij voor wat komen gaat. In mijn werk onderzoek ik hoe hoogsensitiviteit, bescherming en transformatie zich tot elkaar verhouden. Vanuit persoonlijke ervaringen met overprikkeling, verlies en onzekerheid ontwikkel ik een beeldtaal waarin kwetsbaarheid niet wordt verborgen, maar juist tastbaar wordt gemaakt.

Ik werk met gelaagde, doorschijnende stoffen zoals organza, organische vormen en het lichaam als drager van emotie. Mijn installaties bewegen zich tussen veiligheid en beklemming: doorzichtig genoeg om doorheen te kijken, maar te gesloten om werkelijk binnen te komen. De werken functioneren als innerlijke ruimtes waarin gevoelens als eenzaamheid, angst en het verlangen naar verbinding zichtbaar worden.

Geïnspireerd door kunstenaars als Louise Bourgeois en Joyce Overheul onderzoek ik hoe persoonlijke ervaringen kunnen uitgroeien tot een universele taal. Zoals Bourgeois stelt: “Art is a guarantee of my sanity.” Ook voor mij wordt kunst een manier om ervaringen te verwerken én te delen. Door de kijker te prikkelen probeer ik hen mijn ervaring van de wereld te laten voelen, alsof zij tijdelijk mijn zintuiglijke gevoeligheid delen.

De titel verwijst naar de biologische cyclus van metamorfose: diapauze, histogenese en uiteindelijk eclosie, het moment waarop de vlinder uit de cocon breekt. Waar bescherming eerst noodzakelijk was om te overleven, ontstaat nu ruimte om vanuit vertrouwen te creëren. En laat ik nu mijn exuvia achter, de lege cocon. Kunst wordt daarmee voor mij niet alleen een vorm van verwerking, maar ook een bewust gekozen kracht."