Soojin Park

De buis is wat doorstroomt, steunt en overdraagt waar ik nu ben. Het is energie. Het is bot. Lichaamshouding en hier evenwicht vinden is een zoektocht naar de delen waar een gevoel van veiligheid verweven is, maar toch onafhankelijkheid; trekkend en duwend binnen deze temporaliteit. Een gevoel van veiligheid komt voort uit relaties en grenzen die bewegen, fluctueren, blijven bestaan en trillen binnen een bepaalde tijdsduur.  

Ik neem mijn omgeving waar via proprioceptie. Ik kan nooit aanvoelen hoe ver ze met elkaar verbonden zijn. Wat voelt het lichaam dat hier zijn evenwicht zoekt? Verleg de focus naar wezens, waarheden en verhalen die hier waargenomen kunnen worden. In mijn praktijk komt het proces van het waarnemen van wezens, waarheden en verhalen naar voren als het blootleggen van leidingen of het graven naar het punt waar dingen met elkaar verbonden zijn. Voor wezens kan dit een gipsverband voor een gebroken ledemaat zijn; een transplantatie of een lichaamsverlenging (waar naartoe?). Voor waarheden kan dit (her)versterking zijn. Voor verhalen kan dit het (af)stammen van een nieuwe verhaallijn zijn. Toen ik opmerkte dat ik naar de buis en zijn grenzen keek, en ik me bewust werd van mijn lichaam dat zijn evenwicht probeerde te vinden, riep het opkomende gedeelde gevoel van veiligheid vragen op. Met wie deel je dit, en in hoeverre deel je dit? En welke houding moet je aannemen om gedeelde relaties en spanningen in stand te houden?