Rens Damen

Een Beetje meer Kind van God gaat over blijven vluchten tot je niet meer kan en over een thuis proberen te vinden. Uiteindelijk zou er toch voor iedereen wel ergens een thuis moeten zijn, ondanks alles wat ze hebben gedaan?

‘Eigenlijk was alles rustig voor het eerst in jaren. Tot er op een ochtend ineens een man voor mijn deur zat.’

Bo woont samen met de dader van haar zedendelict, ze heeft haar beste vriendin vermoord, maar blijft volhouden dat alles oké is. Ze moet, ondanks alle vreemde dingen die er gebeuren het klooster binnen komen en non worden.

'Ik probeerde de deur te openen, maar deze bleef dicht. Ik trok met al mijn kracht aan de klink, maar er kwam geen beweging in. Toen zag ik dat Kuiper een grijns op zijn gezicht had, hij hield de sleutel omhoog. Hij had de deur op slot gedraaid. Toen hij opstond, liet ik me tegen de dichte deur zakken en maakte me zo klein mogelijk. Hij aaide mijn hoofd, sommige haren bleven aan het eelt van zijn handen hangen en trokken aan mijn huid. Hij gaf me een natte zoen op mijn kruin en kwam naast me zitten, hij legde een hand op mijn bovenbeen.  
Toen zei hij opnieuw dat hij voor mij was gemaakt.’

Rens Damen (2003) maakt rare dingen: een AI-cult, een toneelstuk in een eigen taal om de kijker de eenzaamheid te laten voelen en een novelle over insomnie. Via hun werk onderzoekt Rens de donkere gedeeltes van het leven. Hen studeert met Een Beetje meer Kind van God af aan Creative Writing.