Milou Laroussiyen

Door kunst te benaderen als een visueel dagboek onderzoek ik herinneringen door dagelijks terug te keren naar momenten die in het verleden hebben plaatsgevonden. Mijn kunst weerspiegelt wat er overblijft van de herinneringen van de mensen om mij heen, maar ook van die van mezelf. Geïnspireerd door familiefoto’s, zelfportretten enalledaagse scènes bewegen mijn werken zich tussen het verleden en het heden. De verhalen van mijn opa hebben mij al van jongs af aan geïnspireerd. Hij is geboren in Tafraoute, Marokko, waar hij opgroeide in een totaal andere omgeving dan de rest van mijn familie. Op 18-jarige leeftijd kwam hij als arbeidsmigrant naar Nederland. Mijn werk gaat niet alleen over de ervaringen van mijn opa of over migratieverhalen, maar ook over de noodzaak om eigen vormen van archieven te creëren. Het draait voor mij om het erkennen en vasthouden van persoonlijke herinneringen. Ik wil herinneringen bewaren op een manier die openstaat voor interpretatie en zo ruimte biedt voor gesprek, iets wat ik essentieel vind bij thema’s als migratie en identiteit. Ik werk voornamelijk met schilderkunst, maar breid dit uit naar verschillende media, waaronder keramiek en het maken van tapijten. Ik beschilder keramiek met glazuur en gebruik wol om tapijten te ‘schilderen’. In mijn eindexamenwerk pas ik deze visie toe op mijn verleden, en met verleden bedoel ik ook mijn familiegeschiedenis. Een groot deel van de werken gaat over mijn opa, waarbij ik de weg gebruik als metafoor voor zowel de tijd, vroeger en nu als voor de fysieke en emotionele afstand tussen Marokko en Nederland, een route die hij honderden keren heeft afgelegd.