Milan Serlui

I Can’t Stop The Loneliness is een Nederlandstalig theaterstuk geïnspireerd door het gelijknamige nummer van Anri. Tijdens de voorstelling wordt het publiek meegenomen in de wereld van Clementine, die zich afspeelt tijdens een apocalypse. Hierdoor zit ze als jong meisje opgesloten met haar zieke moeder, die voornamelijk op bed ligt. Ondertussen heeft Clementine Marle, een man die samen met haar verhalen vertelt en van alles probeert om de eenzaamheid en verveling tegen te gaan. Voor Clementine is het enorm van belang om bezig te blijven. Alles om maar niet na te denken over het verlies van de mensen om haar heen. De voorstelling is geschreven, geproduceerd en werd gespeeld door een collectie van ArtEZ- en HKU-studenten. Samen vertelden ze een verhaal waarin humor gebruikt werd om de pijn van verlies en rouw te ontwapenen. 

CLEMENTINE

Dus, hij gaat zitten.
Zijn leren jack gooit hij naar achteren, hangt hem over de stoel. Hij kruist zijn benen.

Oh my god, hij manspreadt niet.

Dan tikt hij zijn zonnebril naar beneden. Oogcontact.

Boemboem boemboem. Haar hart gaat op en neer.
(als de vrouw) Wilt u ook een koffie?
(als de man) Nee. Ik drink alleen    alcohol.

(tegen publiek) Op klaarlichte dag bestelt hij een biertje. Tap. Geen bullshit.

Zijn bier komt.
Hij begint te drinken.
Slok één. Hij knipoogt.
Slok twee. Hij begint met zijn hand op de tafel te tikken.
Slok drie. Ze heeft nog steeds niks gezegd.
Slok vier. Gaat hij het in één keer opdrinken?
Slok vijf. Jezus, hij is nog steeds bezig.
Slok zes.
Hij proest. (giechelt)

In de afgelopen vier jaar is Milan Serlui (2002) naar vier uitvaarten geweest. Rouw is een thema door het leven van deze schrijver heen. Overgrootouders, ooms en tantes, buren, het verlies van vriendschappen en partners. 

Als Flevolandbaby is Milan een echte Utrechter. Als schrijver heeft Milan een achtergrond op de Theaterschool in Utrecht, wat vier jaar later geleid heeft tot een afstudeervoorstelling onder de naam van I Can’t Stop The Loneliness. Geïnspireerd op het nummer van Anri, muziek van The Cure, de slechte romcoms (Milans guilty pleasure) en het niet onder ogen willen komen van rouw. 

Ook schreef Milan HECHTING, een verzameling aan rouwverhalen, ervaringen, en een onderzoek naar het effect dat de mannelijke identiteit heeft op het uiten van rouw. 

Onder iedereen die Milan kent, is er echter één ding wat zijn personages altijd gemeen hebben. Als je in de toekomst werk van Milan zoekt, probeer dan te zoeken naar Maya met de converse, rouw, verlies of romantiek.