Max Vree

Max vertaalt voortdurend tussen beeld, taal, symbool en emotie. Hij gebruikt esthetiek en afstoting als instrumenten om het oog te sturen en creëert cryptische visuele verhalen waarin wezens gedwongen worden het ondoorgrondelijke te doorgronden, waarbij hij thema's als afwijking, ontmenselijking en verlangen onderzoekt. Hij is sterk geïnspireerd door horrorfictie in de stijl van B.R. Yeager, Mary Shelley en Alison Rumfitt.

 Momenteel richt Max zich op het ontwikkelen van de poëtische textuur van het onwerkelijke en het gebruiken hiervan om een escapistische schuilplaats te creëren voor mensen die zich vervreemd voelen. Zijn afstudeerwerk zal de vorm aannemen van een experimenteel stripboek, uitgebreid met tekeningen, sculpturen en installaties. Het onwerkelijke – een ondergrondse alter-architecturele clusterfuck van club- en internetcultuur – wordt een podium voor schizoseksumotionele toestanden van (ont)binding en (ont)lichaming, waar een geanonimiseerd wezen verlangt naar een gevoel van thuishoren te vinden in dit labyrintische tussengebied. Verteld via een symbolische taal gevormd uit sleutels, vraagtekens en vlezige vervormingen, onderzoekt het verhaal queer eenzaamheid en hoe je goed kunt leven als onderwerp van (zelf)vervreemding.