Max Jaromil

Stel je voor dat we in een auto zitten en met een gelijkmatig tempo vooruitglijden. Overal om ons heen hangt een dichte, complexe nevel. In de verte onderscheiden we contouren, waardoor onze verbeelding kan invullen wat het zouden kunnen zijn – misschien een gebouw, een persoon of een boom. Hoe dichter ze bij ons komen, des te duidelijker ze worden en des te meer hun vorm zich onthult. Door onze snelheid lijken deze beelden op ons af te snellen. Ze flitsen even door ons bewustzijn, materialiseren zich, worden tastbaar en glijden uiteindelijk weer weg.

Stel je nu voor dat al deze dingen symbool staan ​​voor gedachten – voor ideeën, emoties en waarnemingen. In deze voortdurende maalstroom van gedachten lopen we het risico ze te verliezen terwijl ze voorbijrazen, tenzij we ervoor kiezen ze vast te grijpen. Mijn visie wijkt wellicht af van die van anderen, maar als kunstenaar streef ik ernaar die gedachten en emoties zo levendig te vatten dat ze tastbaar lijken. Ik wil ze niet door mijn vingers laten glippen, maar ze juist vastleggen en weergeven, zodat ze toegankelijk worden. Zodat anderen – die dergelijke momenten misschien onopgemerkt aan zich voorbij hebben laten gaan – naar mijn kunst kunnen kijken en zich weer kunnen herinneren wat ze allang vergeten waanden.