Maud Eikenaar

“Nou… dan weet je eigenlijk genoeg.”

Er klettert een trein langs. Door de smalle raampjes boven de bar vallen lichtflitsen naar binnen. Het oorverdovende kabaal duwt Marit bijna van haar kruk. De raampjes lijken uit hun kozijnen te gaan vallen. Nog even en de lampen zullen met bruut geweld kapot spatten op de donkerbruine tegels.

Het barmeisje wacht stoïcijns de herrie af terwijl ze net op tijd Marit haar glas weet op te vangen. Marit lijkt het allemaal niet mee te krijgen.

“Eierstokkanker. Fase 4.”

LIMBO onderzoekt wat er overblijft wanneer de dood een datum krijgt. Hoe verwerken we verlies, wanneer het ons dreigt op te slokken?

Mijn moeder had longkanker.
Ze was bang toen ze stierf.
Heel bang.

Marit staart vooruit, onbewust van de in- en uitstroom van de mensen in de kroeg.

Nou, ik wil dat in ieder geval niet.
Ik wil in ieder geval voorbereid zijn, Ja…

Uiteindelijk zou ik heel graag euthanasie willen.
Want dan heb ik het zelf in de hand.

Je gaat slapen, en het is klaar.

Ja, en palliatieve sedatie... Nee. Dan krijg je het toch nog mee. En ik hoef dat niet mee te krijgen. Nee. 

Maud Eikenaar (2002) houdt van mensen en hun emoties. Van de grote dingen, iets kleins en persoonlijks maken. Binnen haar autofictieve en prozaïsche verhalen, gelooft ze in het openbreken van taboes en het bespreken van gevoelens, ook wanneer ze lelijk zijn, omdat dat is wat ons mens maakt. Haar werk draait vaak om thema’s als de dood, drugsgebruik en familietrauma. De dingen die we liever wegstoppen en negeren. 

Met haar afstudeeronderzoek, Kutzooi, en haar afstudeerwerk, LIMBO, komen meerdere jaren van nieuwsgierigheid en fascinatie samen tot een zoektocht naar de vraag; Wat doen we, wanneer de dood een datum krijgt?