Lily Keller

Catalina is weggevlucht naar een woestijnstad en zit daar elke dag urenlang op haar brandtrap te dagdromen over de mensen die onder haar langslopen. Maar als haar fantasie een eigen leven gaat leiden en haar confronteert met de reden achter haar isolement, ontdekt ze dat ze niet kan ontsnappen aan haarzelf. Een droge hitte is een fragmentarische novelle over vriendschap, verlies en vluchtgedrag. 

Tijd is relatief, alleen bevattelijk in combinatie met iets anders en hier, in stilte met mijn ogen dicht, is er niets. Ik lig en ik verlies me in alles wat in me opkomt, totdat ik kwijt ben waar ik was. In zandkastelen, in een wereld gebouwd uit autowrakken, in spiralen die alsmaar doorgaan, in het afvragen van precies hoeveel kleine haren ik op mijn lichaam heb. Vroeger werd mij weleens verteld dat ik twee voeten op de grond moest houden, goed in en uit moest ademen, me bewust moest zijn van mijn omgeving. Ik moest gronden, aarden, in het moment zijn. Maar ik woon op zeven hoog, geen grond of aarde in de buurt. Ik dwaal af naar Valentijnsdag op de basisschool, en naar wat er zou gebeuren als ik nooit meer mijn teennagels zou knippen, en dan stel ik me voor dat mensen na hun dood in een kleine boot op de zee reizen, en dat het daar altijd nacht is, maar het is nooit koud. 

Lily Keller (2001) schrijft proza, poëzie en essays, maar vooral dingen daartussenin. Haar werk is dromerig en melancholisch, maar meestal toch een beetje grappig. Het liefst schrijft ze over rouw, superhelden, ziekte, horrorfilms, een lichaam hebben en opgroeien. Ze is naast schrijver ook amateur-luchtacrobaat en de favoriete persoon van haar hond. Ze studeert met Een droge hitte af van Creative Writing.