Keet Winter

Tam is eigenlijk meer huisdier dan meisje.  Ze probeert op haar eigen benen te staan zonder haar moeder volledig te laten stikken. Halverwege haar studie dierengeneeskunde heeft ze nog steeds geen eigen kamer gevonden. Als Tams voormalig docent Frans haar vraagt om op haar huis te passen grijpt ze die kans aan. Het overlijden van Tams hond zorgt ervoor dat de relatie met haar moeder onder spanning komt te staan. Ook als ze weg is uit het huis van haar moeder worstelt Tam met haar verlangen naar onafhankelijkheid en de angst om overbodig te zijn.

Op de terugweg mag ze wel het lege tuigje en de riem vasthouden. Haar moeder snikt zachtjes, en vertelt over alle keren dat zij hier met haar hondje liep. Er is zeker een halve meter ruimte tussen hen, maar het voelt alsof haar moeder op haar schouder steunt. Het was zo’n brave hond, zegt ze steeds, zo’n lieve hond. Ja, knikt ze, jaja. Ze vraagt zich ondertussen af wat dat eigenlijk betekent: een braaf huisdier zijn. Luisteren? Alleen blaffen als er gevaar is? Trucjes doen als er gasten zijn? Al die dingen deed hondje niet. Hij blafte veel en vooral naar mannen met petten. Trucjes deed hij alleen als hij zag dat je een snoepje in je hand had. Maar hij is nooit weggelopen. Hij kwispelde en sprong blij tegen je op. En als je ’s avonds televisiekeek, kwam hij met zijn warme lijfje tegen je aanliggen. Hij heeft haar alle keren dat ze per ongeluk op zijn staart is gaan staan, vergeven. 

Keet Winter schrijft en maakt wat van het leven. Ze studeerde filosofie aan de UvA. In 2021 won ze de tweede prijs in de finale van Write Now! Eerder publiceerde ze in de Seizoenszine, Kluger Hans en Hard//Hoofd. Ze nam deel aan het Das Mag Zomerkamp en droeg voor op Dichters in de Prinsentuin. Tam is haar afstudeernovelle.

contact: keetje.winter@hotmail.com