Kai Bos

"In ‘Een weigering om onzichtbaar te zijn’ onderzoek ik wat het betekent om zichtbaar te zijn zonder volledig vastgelegd of begrepen te worden. Mijn reeks zelfportretten is ontstaan vanuit mijn persoonlijke ervaring van fragmentatie: het gevoel dat mijn innerlijke ervaring nooit volledig samenvalt met hoe mijn lichaam, gezicht of identiteit van buitenaf wordt gelezen. In plaats van dat verschil glad te strijken, laat ik het bewust zichtbaar aanwezig in het werk. Naden, constructies en sporen van het maakproces verberg ik niet, maar ze dragen juist bij aan de aanwezigheid van het beeld. 

Ik vertrek vanuit mijn ervaringen met transgender-zijn, autisme en Tourette, maar ik probeer deze niet te vertalen naar een universeel begrijpelijk verhaal. Volledige overdracht van ervaring lijkt onmogelijk; er blijft altijd een afstand bestaan tussen mij als maker en degene die kijkt. Juist binnen die afstand ontstaat ruimte voor een andere vorm van ontmoeting, niet gebaseerd op identificatie, maar op aandacht. 

De portretten verschijnen steeds in wisselende combinaties. Geen enkel beeld functioneert als een definitieve versie van mezelf, en geen enkel moment toont het geheel volledig. De installatie blijft daardoor veranderlijk en onvast, alsof betekenis zich telkens opnieuw vormt in relatie tot de ruimte en de blik van een ander. 

Mijn werk vraagt niet om oplossing of verklaring. Het bestaat eerder als een vorm van aanwezigheid: een stille weigering om onzichtbaar te blijven."