Jiwoo Park

Jiwoo Park (Zuid-Korea, 2003) geeft vorm aan het ongrijpbare, zoals herinneringen, relaties en emoties. Visuele sporen die voortkomen uit persoonlijke verhalen dringen door tot de collectieve nostalgie – een facet van de hedendaagse samenleving – en reiken naar de waarde van een inherente menselijke emotionele band.

Met de relatie tussen grootmoeder en kleinkind als centraal referentiekader legt ze het moment vast waarop moderne nostalgie, voortkomend uit een onzeker zelfbeeld, uiteindelijk troost vindt in menselijke warmte die generaties overstijgt.

In haar werk worden sporen van genegenheid belichaamd door specifieke voorwerpen die in de herinneringen aan haar grootmoeder voortleven. Deze overblijfselen gaan verder dan louter reproductie en manifesteren zich als unieke vormen, getransformeerd en gereconstrueerd door de lens van haar subjectieve herinnering.