Jacqueline Lan

In willekeurige volgorde: Jac is een liefhebber, een semioticus, een dichter, een restaurantbezoeker, een toerist en een filmmaker.  

Haar praktijk put uit autotheorie en auto-etnografie, waarbij ze haar eigen epistemische ambitie beschouwt als een vorm van heimwee die de kloof overbrugt tussen het strand waar ze afgelopen zomer was en de bergen die door de iPhone 13 van een vreemdeling zijn vastgelegd, tussen een barok paleis en het paleis dat op een steigerbanner is afgedrukt. Ze besteedt voortdurend aandacht aan generieke en vluchtige ruimtes die, ondanks hun openbare karakter, ook intiem zijn, en breidt haar beperkte repertoire uit naar voorwerpen die zijn achtergelaten en banaal zijn, totdat ze allemaal betekenis krijgen en uniek worden.

Haar werk begint meestal met een indruk van een beeld, ongeacht of het zelf is beleefd of ontvangen, ontwikkelt zich door resonantie en vindt zijn vorm van binnenuit. In video, installatie, object, tekst, 3D-rendering en geluid registreert elke iteratie een kleine mislukking van nabootsing, maar creëert tegelijkertijd een nieuwe uitstraling. Ze simuleert de textuur van haar vergeetachtigheid, geworpen op het puin van het hedendaagse onbehagen, waar verlangen en aanstellerij onderling uitwisselbaar worden, waar alles bijna even ver weg en dichtbij aanvoelt.  

Elke situatie wordt tegelijkertijd op twee manieren benaderd: via een schilderachtige waarnemingslogica die de wereld nabootst zoals die op een lichaam overkomt tijdens het kijken, en via de affectieve inspanning die wordt geleverd om culturele intimiteit te benaderen. Het is een soort hedendaags impressionisme dat tot uiting komt in culturele ervaringen uit tweede hand, waarbij gebruik wordt gemaakt van het meest eerlijke medium dat voor een bepaald gevoel beschikbaar is, of dat nu een screenshot is, een in 3D gerenderde gevlekte lichtbron of een Byredo-kaars.

Ze is te vinden in wachtkamers, waar ze zucht samen met voorwerpen die ernaar streven op iets anders te lijken.