Bodien Britschgi

Toen ik acht jaar oud was, zei een van mijn basisschoolleraren tegen mijn ouders: ‘Telkens als ik naar Bodien kijk, zie ik een klein engeltje dat uit het raam van het klaslokaal staart, en vraag ik me af waar ze nu weer heen is gedwaald!’ Die neiging om in gedachten af te dwalen, bepaalt nog steeds mijn artistieke praktijk. Van het creëren van droomachtige werelden tot het vullen van mijn atelier met zelfportretten: ik dwaal door thema’s als thuis, nostalgie, emotionele landschappen en erbij horen. 

Dit afdwalen zet zich voort in de manier waarop ik werk. Door tekening, beeldhouwkunst en installaties te verweven tot uitvergrote fragmenten van het alledaagse, kleine momenten, gedachten of gevoelens, neem ik de toeschouwer bij de hand en wijs ik ze aan met een vergrootglas. Deze fragmenten fungeren als autofictieve scènes, waardoor mijn werk kan schommelen tussen lichtheid en zwaarte, tussen iets speels en iets heel serieus. Deze contrasten creëren een ruimte waar humor en onbehagen tegelijkertijd kunnen verschijnen. In plaats van te dagdromen in het klaslokaal van mijn leraar, gebruik ik deze zoektocht als een methode binnen mijn praktijk, waardoor het werk dichter bij een gevoel komt: van zoeken, vasthouden, loslaten en soms gewoon even erbij blijven zitten.