Anna Kimp

Het monster: een wezen aan de rand van de samenleving, een ‘Ander’ tegenover een ‘Zelf’, een wezen dat zich aan categorisering onttrekt en buiten de grenzen leeft; ambigu, poreus, weerbarstig – het tussengebied, het samengestelde, de chimaera. Monsters worden niet benaderd als wezens om te vrezen, maar als voorbodes van mogelijkheden. Want hoewel ze de status quo bedreigen, kunnen weerbarstige lichamen ook een plek zijn voor verbeelding en transformatie. Door ons op monsters te beroepen, kunnen we putten uit hun kracht en hun onbedwingbaarheid.

Voor mij is textiel doordrenkt met wat ik van mijn moeder heb geleerd; bij elke steek zie ik de handen van mijn moeder in de mijne en word ik haar. Het handmatig naaien dwingt tot een traag proces; elke keer dat de naald de stof raakt, is dat een bewuste, liefdevolle handeling. Deze technische keuze benadrukt de zachtere kant van het werk en vormt een contrast met de weergave van monsters en afstotelijke, kronkelende wormen. Stof verwijst ook naar het thuis, naar de huiselijke sfeer en de lakens waaronder ik slaap. Dit is de plek waar de performance wordt opgeschort en waar zowel mutanten als buitenbeentjes op een andere manier kunnen bestaan.