Lieke van Beek

Bijna niemand krijgt ooit de grillige schuilplaats van de heks te zien, diep verscholen in het bos. Wanneer een verdwaalde dorpsbewoner de plek toevallig ontdekt en allerlei vreemde voorwerpen, machines en instrumenten ziet die minstens een eeuw oud zijn en uit een boom groeien, vraagt hij zich af of hij net een theatervoorstelling heeft gemist, of dat dit nu eenmaal de manier is waarop de heks leeft. Soms vraagt iemand het haar, maar als antwoord krijgt hij de vraag teruggekaatst, alsof ze wil dat je je afvraagt hoe nauw werkelijkheid en toneel in het dagelijks leven met elkaar verbonden zijn en of het mogelijk is je eigen werkelijkheid te creëren zodra je de wereld gaat waarnemen en keuzes maakt op basis van die waarnemingen. 

Toch renden de dorpelingen verward rond, dus op een dag liep de heks naar het centrum en klom in de oude dennenboom die het midden van het plein markeerde. Veel dorpelingen verzamelden zich om haar heen en keken toe hoe ze een rol papier uitrolde en precies dit verhaal begon voor te lezen. 

Nadat ze weer in het bos was verdwenen, hoopte ze dat de mensen nog wat langer zouden nadenken over haar laatste zin: onthoud wie je bent en blijf trouw aan jezelf.