Elyne van Heteren

De wereld lag toen nog open, zacht en veelbelovend, alles was mogelijk. Met de jaren schoof de werkelijkheid dichterbij. Laag voor laag viel het sprookje uiteen en liet het een wereld zien die ruwer was dan ik ooit had durven bedenken; doordrenkt van ongelijkheid, van geweld, van stiltes die te zwaar zijn om te dragen.

Vooral de tegenstrijdigheden van het vrouw-zijn hebben zich in mij vastgezet; wat wordt verwacht, wat wordt verzwegen, wat wordt verdragen. Een werkelijkheid waarin pijn vaak fluistert, omdat spreken nog altijd niet vanzelfsprekend is.

In mijn werk zoek ik naar ruimte om die stilte te doorbreken. Om zichtbaar te maken wat vaak onuitgesproken blijft. Om mijn eigen ervaring met het opgroeien te vangen, tussen droom en desillusie, tussen wie ik dacht te worden en de wereld die mij vormde.