Suzanne de Jong

Verzameld wil ik worden.

De gewelven van je botten

De tranen tussen je ribben

Ik zoek mijn heil

En luister of je adem mij kan dragen.

Met deze installatie onderzoek ik hoe verdriet vastgehouden kan worden in de ruimte tussen herinneringen en tijd, in iets wat niet direct zichtbaar is. De keramieken objecten verbeelden kwetsbare ruimtes, waarbij het overgelopen water de zwaarte van het gevoel belichaamt. De porseleinen zakdoek, die achteloos lijkt achtergelaten, blijft ondroogbaar. Het werk laat voelen wat niet meer vastgehouden kan worden.

Via een gefragmenteerd proces werk ik op een explorerende wijze vanuit verschillende disciplines. In een niet-chronologische volgorde ontstaat een intuïtieve verbinding tussen hoofd, hart en handen. De onderdelen hebben tijd nodig om hun plek te vinden in een multiperspectivisch geheel dat al deze aspecten vangt.