Rens Damen

Een Beetje meer Kind van God is about running away until you can’t run any further, and about trying to find a home. Surely, in the end, there must be a home somewhere for everyone, despite everything they’ve done?

‘Eigenlijk was alles rustig voor het eerst in jaren. Tot er op een ochtend ineens een man voor mijn deur zat.’

Bo lives with the perpetrator of her sexual offence; she has murdered her best friend, but insists that everything is fine. Despite all the strange things happening, she must enter the convent and become a nun.

'Ik probeerde de deur te openen, maar deze bleef dicht. Ik trok met al mijn kracht aan de klink, maar er kwam geen beweging in. Toen zag ik dat Kuiper een grijns op zijn gezicht had, hij hield de sleutel omhoog. Hij had de deur op slot gedraaid. Toen hij opstond, liet ik me tegen de dichte deur zakken en maakte me zo klein mogelijk. Hij aaide mijn hoofd, sommige haren bleven aan het eelt van zijn handen hangen en trokken aan mijn huid. Hij gaf me een natte zoen op mijn kruin en kwam naast me zitten, hij legde een hand op mijn bovenbeen.  
Toen zei hij opnieuw dat hij voor mij was gemaakt.’

Rens Damen (2003) makes weird things: an AI-cult, a play in their own invented language designed to make the viewer experience loneliness and a novella about insomnia. Through their work, Rens explores the dark part of life. With ‘Een Beetje meer Kind van God’, they graduate from Creative Writing.