Lily Keller

Catalina has run away to a desert city and spends hours every day sitting on her fire escape, daydreaming about the people walking past below her. But when her imagination  takes on a life of its own and confronts her with the reason behind her isolation, she realises that she cannot escape from herself. Een droge hitte is a fragmentary novella about friendship, loss and escapism.

Tijd is relatief, alleen bevattelijk in combinatie met iets anders en hier, in stilte met mijn ogen dicht, is er niets. Ik lig en ik verlies me in alles wat in me opkomt, totdat ik kwijt ben waar ik was. In zandkastelen, in een wereld gebouwd uit autowrakken, in spiralen die alsmaar doorgaan, in het afvragen van precies hoeveel kleine haren ik op mijn lichaam heb. Vroeger werd mij weleens verteld dat ik twee voeten op de grond moest houden, goed in en uit moest ademen, me bewust moest zijn van mijn omgeving. Ik moest gronden, aarden, in het moment zijn. Maar ik woon op zeven hoog, geen grond of aarde in de buurt. Ik dwaal af naar Valentijnsdag op de basisschool, en naar wat er zou gebeuren als ik nooit meer mijn teennagels zou knippen, en dan stel ik me voor dat mensen na hun dood in een kleine boot op de zee reizen, en dat het daar altijd nacht is, maar het is nooit koud. 

Lily Keller (2001) writes prose, poetry and essays, but mostly work that falls somewhere in between. Her work is dreamy and melancholy, but nonetheless usually a little funny. She frequently writes about grief, superheroes, sickness, horror films, having a body and growing up. As well as being a writer, she is also an amateur aerialist and her dog’s favourite person. She is graduating from Creative Writing with Een droge hitte.