Keet Winter

Tam is actually more of a pet than a girl. She’s trying to stand on her own two legs without fully suffocating her mother. Halfway through her veterinarian studies, she has still not found a place of her own. When Tam’s former French teacher asks her to look after her house, she seizes the opportunity. The death of Tam’s dog causes her relationship with her mother to become charged. Even when she’s away from her mother’s house, Tam still struggles with her desire for independence and the fear of being unnecessary. 

Op de terugweg mag ze wel het lege tuigje en de riem vasthouden. Haar moeder snikt zachtjes, en vertelt over alle keren dat zij hier met haar hondje liep. Er is zeker een halve meter ruimte tussen hen, maar het voelt alsof haar moeder op haar schouder steunt. Het was zo’n brave hond, zegt ze steeds, zo’n lieve hond. Ja, knikt ze, jaja. Ze vraagt zich ondertussen af wat dat eigenlijk betekent: een braaf huisdier zijn. Luisteren? Alleen blaffen als er gevaar is? Trucjes doen als er gasten zijn? Al die dingen deed hondje niet. Hij blafte veel en vooral naar mannen met petten. Trucjes deed hij alleen als hij zag dat je een snoepje in je hand had. Maar hij is nooit weggelopen. Hij kwispelde en sprong blij tegen je op. En als je ’s avonds televisiekeek, kwam hij met zijn warme lijfje tegen je aanliggen. Hij heeft haar alle keren dat ze per ongeluk op zijn staart is gaan staan, vergeven. 

Keet Winter writes and makes the most of life. She studied philosophy at the UvA. In 2021 she won the second prize in the final of Write Now! She has previously been published in the Seizoenszine, Kluger Hans and Hard//Hoofd. She took part in the Das Mag Zomerkamp and presented her work at Dichters in de Prinsentuin. Tam is her graduation novella.